நம் பயணத்தின் சுகம்... ஒரு ஏழைத் தொழிலாளியின் கண்ணீரால் விலை பேசப்படுகிறதா?
ரயில்வே ஏசி (AC) பெட்டி ஊழியரின் கண்ணீர்க் கதையும், நம் மனசாட்சியை உலுக்கும் அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகளும்!
நாம் அனைவரும் ரயில்களில் ஏசி (AC) பெட்டிகளில் பயணம் செய்ய விரும்புவோம்.
வெயிலின் தாக்கம் தெரியாமல், குளிர்ந்த காற்றில், ரயில்வே வழங்கும் வெள்ளை நிறப் படுக்கை விரிப்புகள் (Bedsheets), கதகதப்பான போர்வைகள் (Blankets), மற்றும் கைத்துண்டுகளை (Towels) பயன்படுத்தி நிம்மதியாக உறங்கிப் பயணம் செய்வது ஒரு சுகமான அனுபவம்.
ஆனால், அந்த நிம்மதியான பயணத்தின் முடிவில், நாம் செய்யும் ஒரு சிறிய தவறு—அல்லது சில பயணிகள் செய்யும் நாகரிகமற்ற "திருட்டு"—அங்கே இரவொளியில் நமக்குச் சேவை செய்யும் ஒரு ஏழைத் தொழிலாளியின் குடும்பத்தையே பட்டினி போடுகிறது என்ற கசப்பான உண்மை உங்களுக்குத் தெரியுமா?
சமீபத்தில் சமூக வலைதளங்களில் வைரலான ஒரு வீடியோ, நம் சமூகத்தின் மனசாட்சியை நோக்கி ஒரு மிகப்பாரிய கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது.
வைரலான அந்த கண்ணீர் வாக்குமூலம்: அமித் யாதவின் கதை
பிரபல யூடியூபர் (YouTuber) நவீன் சிங் (Naveen Singh) சமீபத்தில் தனது பயணத்தின் போது, ரயிலின் ஏசி பெட்டியில் பராமரிப்புப் பணி செய்யும் அமித் யாதவ் (Amit Yadav) என்ற ஊழியரிடம் பேசிய வீடியோ ஒன்று இணையத்தில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
அந்த வீடியோவில் அமித் யாதவ் பகிர்ந்து கொண்ட தகவல்கள், கேட்போர் நெஞ்சைப் பதைபதைக்கச் செய்கின்றன:
மாத வருமானம்: இரவு பகல் பாராது, ஓடும் ரயிலில் உழைக்கும் அமித் யாதவின் மாதச் சம்பளம் வெறும் ₹14,000 முதல் ₹15,000 மட்டுமே.
பயணிகள் திருடும் பொருட்களுக்கான அபராதம்: ஏசி பெட்டிகளில் பயணம் செய்யும் பயணிகள், இறங்கிச் செல்லும்போது ரயில்வே வழங்கும் போர்வைகள், படுக்கை விரிப்புகள் மற்றும் துண்டுகளைத் தங்களது பைகளில் ரகசியமாக எடுத்துச் சென்று விடுகின்றனர்.
* பொருட்களின் விலை பட்டியல்:
* ஒரு கைத்துண்டு (Towel) – ₹60
* ஒரு படுக்கை விரிப்பு (Bedsheet) – ₹250
* ஒரு போர்வை (Blanket) – ₹700
பயணிகள் இந்தப் பொருட்களைத் திருடிச் சென்றால், ரயில்வே நிர்வாகமோ அல்லது அதை ஒப்பந்தம் எடுத்த நிறுவனமோ பயணிகளைத் தேடிப் பிடிப்பதில்லை. மாறாக, அந்தப் பெட்டியின் பொறுப்பில் இருந்த அமித் யாதவ் போன்ற குறைந்த ஊதியம் பெறும் ஏழை ஊழியர்களின் சம்பளத்தில் இருந்தே அந்தப் பணத்தை இரக்கமின்றிப் பிடித்துக் கொள்கிறது!
> வலி நிறைந்த உண்மை: சில மாதங்களில், பயணிகளின் இந்தத் திருட்டுகளுக்காக அமித் யாதவின் சொற்ப சம்பளத்தில் இருந்து ₹5,000 வரை அபராதமாகப் பிடிக்கப்படுகிறது.
₹15,000 சம்பளம் வாங்கும் ஒருவரின் கையில், ₹5,000 பிடித்தம் போக மீதி ₹10,000 மட்டுமே கிடைத்தால், இன்றைய விலைவாசியில் அவர் எப்படி வீட்டு வாடகை கட்டுவார்? குழந்தைகளின் பள்ளிப் கட்டணத்தை எப்படிச் செலுத்துவார்? குடும்பத்தை எப்படிப் பராமரிப்பார்? கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்!
இது ஒரு அமித் யாதவின் கதை மட்டுமல்ல... அதிர்ச்சியூட்டும் RTI புள்ளிவிவரங்கள்!
"ஏதோ ஒரு ரயிலில், ஒரு சில பயணிகள் இப்படி நடந்திருப்பார்கள்" என்று நாம் இதை எளிதாகக் கடந்து சென்றுவிட முடியாது. சமீபத்தில் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI) கீழ் வெளியான புள்ளிவிவரங்கள், இது இந்தியாவில் எவ்வளவு பெரிய சமூக நோயாக மாறியிருக்கிறது என்பதை அம்பலப்படுத்துகின்றன.
தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI) கீழ் பெறப்பட்ட தரவுகளின்படி, ஜனவரி 2022 முதல் மே 2026 வரையிலான கணக்கெடுப்பு காலத்தில் ரயில்வேயில் துணிப் பொருட்கள் காணாமல் போனது குறித்த அதிர்ச்சியூட்டும் புள்ளிவிவரங்கள் வெளியாகியுள்ளன.
இக்காலத்தில் 1.27 கோடிக்கும் அதிகமான (1,27,000,000+) துணிப் பொருட்கள் காணாமல் போயுள்ளன, இதனால் ரயில்வேக்கு ₹104 கோடிக்கும் மேல் நிதி இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த இழப்பின் நேரடிப் பாதிப்பாக, ஒப்பந்த அடிப்படையில் பணியாற்றும் ஆயிரக்கணக்கான அடித்தட்டு ஊழியர்களின் சம்பளத்தில் பிடித்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது.
1.27 கோடி பொருட்கள் காணாமல் போயிருக்கின்றன என்றால், அது வெறும் எண்கள் அல்ல; அந்த எண்களுக்குப் பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான ஏழை ஊழியர்களின் கண்ணீரும், அவர்களின் குடும்பங்களின் பசியும் அடங்கியிருக்கிறது.
நாம் ஏன் இப்படிச் செய்கிறோம்? – ஒரு சுயபரிசோதனை
ரயிலின் ஏசி பெட்டிகளில் (1AC, 2AC, 3AC) பயணம் செய்பவர்கள் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ளவர்கள் அல்ல. கணிசமான கட்டணம் செலுத்திப் பயணம் செய்யும் அளவுக்குப் பொருளாதார வசதியும், சிறந்த கல்வியும் பெற்றவர்கள் தான். அப்படிப்பட்டவர்கள் ஏன் ஒரு ₹60 ரூபாய் கைத்துண்டையும், ₹250 ரூபாய் படுக்கை விரிப்பையும் திருட வேண்டும்?
1. தவறான உரிமை மனநிலை (Entitlement Mentality): "நான் ஆயிரக்கணக்கில் டிக்கெட் காசு கொடுத்திருக்கிறேன், எனவே இந்தத் துண்டும் போர்வையும் எனக்குத் தான் சொந்தம்" என்ற தவறான புரிதல் பலரிடம் உள்ளது. டிக்கெட் கட்டணம் என்பது பயணத்திற்கும், அந்தப் பொருட்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு மட்டுமே தவிர, சொந்தமாக்கிக் கொள்ள அல்ல.
2. அரசு சொத்துதானே என்ற அலட்சியம்: "ரயில்வே என்பது ஒரு பெரிய அரசாங்க நிறுவனம், இதில் ஒரு துண்டை எடுத்தால் என்ன குறைஞ்சா போயிடும்?" என்ற அலட்சிய மனநிலை. ஆனால், அந்த இழப்பு அரசாங்கத்தின் தலையில் விழுவதில்லை; கடைக்கோடியில் நிற்கும் அந்த ஏழைத் தொழிலாளியின் தலையில் தான் விழுகிறது.
3. சமூகப் பொறுப்பின்மை: நாம் செய்யும் ஒரு சிறிய காரியம், மற்றொரு மனிதனின் வாழ்வாதாரத்தை எப்படிப் பாதிக்கும் என்ற குறைந்தபட்ச பச்சாதாபம் (Empathy) இல்லாதது.
இந்தப் பரிதாப நிலையை மாற்ற நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?
இந்த நிலை மாற வேண்டும். ரயில்வே ஊழியர்களின் முகத்தில் புன்னகையை மீட்க, ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள சமூகமாக நாம் பின்வரும் உறுதிமொழிகளை எடுக்க வேண்டும்:
* ரயில்வே சொத்து நம் சொத்து, ஆனால் அது வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லும் சொத்து அல்ல: ரயிலில் வழங்கப்படும் எந்தவொரு துணிப்பொருளையும், பயண முடிவில் அங்கேயே இருக்கையில் அழகாக மடித்து வைத்துவிட்டு இறங்குவோம்.
* சுற்றத்தாரை எச்சரியுங்கள்: உங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களோ, நண்பர்களோ அல்லது சக பயணிகளோ தெரியாமல் இந்தப் பொருட்களைப் பையில் வைக்க முயன்றால், அவர்களுக்கு அமித் யாதவின் கதையைச் சொல்லி, அன்பாகத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.
* ஊழியர்களை மரியாதையுடன் நடத்துங்கள்: ரயிலில் நமக்கு சேவை செய்யும் தூய்மைப் பணியாளர்களையும், ஏசி பெட்டி ஊழியர்களையும் மனிதநேயத்துடன் நடத்துங்கள். அவர்கள் நம் அடிமைகள் அல்ல, நம் பயணத்தை சுகமாக்க உழைக்கும் சக மனிதர்கள்.
* குரல் கொடுங்கள்: இந்தச் சுரண்டல் முறைக்கு எதிராக ரயில்வே நிர்வாகமும், ஒப்பந்த நிறுவனங்களும் தங்கள் விதிகளில் மாற்றம் கொண்டு வர வேண்டும். காணாமல் போகும் பொருட்களுக்கு, சம்பந்தப்பட்ட பயணிகளைக் கண்டறிந்து அபராதம் விதிக்க வேண்டுமே தவிர, ஏழை ஊழியர்களின் வயிற்றில் அடிக்கக் கூடாது.
இறுதிச் சிந்தனை: அடுத்த முறை நீங்கள் ரயிலில் ஏசி பெட்டியில் பயணம் செய்யும்போது, உங்களுக்கு வழங்கப்படும் அந்த வெள்ளை நிறப் படுக்கை விரிப்பைக் கையில் எடுக்கும்போது, அமித் யாதவ் போன்ற ஒரு உழைப்பாளியின் முகம் உங்கள் நினைவுக்கு வரட்டும்.
நம் பயணங்கள் இனிமையானதாக இருக்கட்டும்; அது மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை இருளடைச் செய்வதாக இருக்கக் கூடாது.
இந்த உண்மையை அனைவரிடமும் கொண்டு சேர்ப்போம்! மாற்றம் நம்மிலிருந்து தொடங்கட்டும்!
🙏🌹 நன்றி இணையம் 🌹🙏
