வறுமையைக் கண்டு கேலி செய்வதற்குப் பதிலாக

 

கிழிந்த வேட்டி மற்றும் சட்டை அணிந்த ஒருவர், தனது 15-16 வயது மகளுடன் ஒரு பெரிய ஹோட்டலுக்கு வந்தார். 

 

அவர்கள் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட பணியாளர் ஒருவர், இருவருக்கும் தலா ஒரு டம்ளர் குளிர்ந்த நீரை வைத்துவிட்டு, அவர்களுக்கு என்ன கொண்டு வர வேண்டும் என்று கேட்டார்.

 

அந்த நபர் கூறினார்...

 

"என் மகள் 10-ஆம் வகுப்புத் தேர்வில் மாவட்டத்தில் முதல் இடம் பிடித்தால், அவளுக்கு நகரத்தின் மிகப்பெரிய ஹோட்டலில் தோசை வாங்கிக் கொடுப்பதாக நான் வாக்குறுதி அளித்திருந்தேன்.

 

அவள் தன் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றிவிட்டாள், அதனால் அவளுக்கு ஒரு தோசை கொண்டு வாருங்கள்." பணியாளர், "உங்கள் மகளுக்கு ஒரு தோசை ஆர்டர் செய்தீர்கள்... ஆனால் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டார். கனத்த இதயத்துடன் அந்த நபர், "என்னிடம் ஒரு தோசைக்கான பணம் மட்டுமே உள்ளது. அதனால், எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்," என்று பதிலளித்தார்.

 

அந்தக் கதையைக் கேட்டு நெகிழ்ந்துபோன பணியாளர், ஹோட்டல் உரிமையாளரிடம் சென்று நிலைமையை விளக்கினார். "அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரு முழுமையான, வயிறாரும் உணவை வழங்க விரும்புகிறேன். இப்போது என்னிடம் பணம் இல்லை, அதனால் அந்தப் பணத்தை என் சம்பளத்தில் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்," என்று பணியாளர் கூறினார். இதைக் கேட்ட உரிமையாளர் அந்தப் பணியாளரைப் பாராட்டி, "அவளது சாதனையைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் ஹோட்டல் சார்பாகவே அவர்களுக்கு ஒரு விருந்து அளிப்போம்," என்று கூறினார். இதைக் கேட்டு அந்தப் பணியாளர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

 

ஹோட்டல் ஊழியர்கள் ஒரு மேஜையை அழகாக அலங்கரித்தனர். ஹோட்டலில் இருந்த அனைவரும் இணைந்து, அந்த ஏழைச் சிறுமியின் வெற்றியை மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடினர். உரிமையாளர் அவர்களுக்கு மூன்று தோசைகளை வழங்கியதுடன், அண்டை வீட்டாருடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு பெரிய பையில் இனிப்புகளையும் கட்டிக்கொடுத்தார். தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட மிகுந்த மரியாதையையும் உபசரிப்பையும் எண்ணி, நன்றிக் கண்ணீருடன் அந்தத் தந்தையும் மகளும் ஹோட்டல் உரிமையாளருக்கும் பணியாளருக்கும் நன்றி தெரிவித்துவிட்டு அங்கிருந்து சென்றனர்.

 

காலம் கடந்தது (சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு)...

ஒரு நாள், அதே சிறுமி—ஐ.ஏ.எஸ். (I.A.S.) தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று—அந்த நகரத்திற்கே மாவட்ட ஆட்சியராகத் திரும்பினார். காலை உணவிற்காக அங்கு வருவதாகத் தெரிவிக்குமாறு தனது உதவியாளரை ஹோட்டலுக்கு முன்கூட்டியே அனுப்பினார். ஹோட்டல் உரிமையாளர் உடனடியாக ஒரு மேஜையை அழகாக அலங்கரித்தார். இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், ஆட்சியரைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் ஹோட்டல் வாடிக்கையாளர்களால் நிரம்பியது.

 

அந்த இளம் பெண் புன்னகைத்தபடியே தனது பெற்றோருடன் ஹோட்டலுக்கு வந்து சேர்ந்தார். அவரைக் கண்டதும் அனைவரும் மரியாதையின் நிமித்தம் எழுந்து நின்றனர். ஹோட்டல் உரிமையாளர் அவருக்கு மலர்க்கொத்தை வழங்கினார்; அதேவேளையில் பணியாளர் அவரது காலை உணவுக்கான ஆர்டரைக் கேட்டார்.

 

 மாவட்ட ஆட்சியராக அந்த உணவகத்திற்குச் சென்ற அவர், "உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியாமல் இருக்கலாம். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, படிப்பில் முதலிடம் பிடித்த பிறகு என் தந்தையுடன் உங்கள் உணவகத்திற்கு வந்திருந்தபோது, ​​என் சாதனையைப் பற்றி நீங்கள் அறிந்துகொண்டீர்கள். எங்களிடம் போதுமான பணம் இல்லாத நிலையிலும், நீங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் எங்களுக்கு முழுமையான உணவை வழங்கினீர்கள்; ஒரு பைசா கூட வாங்க மறுத்துவிட்டதோடு, எங்களைச் சிறப்பாகக் கௌரவிக்கவும் செய்தீர்கள். 

 

அன்று நீங்கள் இருவரும் மனிதாபிமானத்தின் உண்மையான எடுத்துக்காட்டுகளாகத் திகழ்ந்தீர்கள்; 

 

என் வெற்றியைச் கொண்டாட ஒரு விருந்தையே ஏற்பாடு செய்தீர்கள், அத்துடன் அண்டை வீட்டாருடன் பகிர்ந்துகொள்ள இனிப்புகளையும் கட்டிக் கொடுத்தீர்கள்.

 

இன்று, உங்கள் ஆசியால் நான் மாவட்ட ஆட்சியராக உயர்ந்துள்ளேன். உங்கள் இருவரையும் பற்றிய நினைவுகளை என் வாழ்நாள் முழுவதும் போற்றுவேன். 

 

இன்று, இங்குள்ள வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் உணவக ஊழியர்கள் என அனைவருக்கும் என் சார்பில் ஒரு விருந்து அளிக்கிறேன்; அதற்கான கட்டணத்தை நானே செலுத்துகிறேன்," என்று கூறினார். இவ்வாறு கூறிய அவர், அங்கிருந்த அனைவர் முன்னிலையிலும் உணவக உரிமையாளர் மற்றும் பணியாளர் ஆகிய இருவரையும் கௌரவித்தார்.

 

நீதி: வறுமையைக் கண்டு கேலி செய்வதற்குப் பதிலாக, மக்களிடம் உள்ள திறமையை அங்கீகரித்து மதியுங்கள்... அவர்களை ஊக்குவியுங்கள்.