பெற்றோரைப் பகிர்ந்துகொள்ள நீதிமன்றம் சென்ற மூன்று மகன்கள்

 

பெற்றோரைப் பகிர்ந்துகொள்ள நீதிமன்றம் சென்ற மூன்று மகன்கள்

மனதை நெகிழ வைக்கும் ஒரு அபூர்வமான குடும்பச் சம்பவம்

நீதிமன்றம் என்றாலே நமக்கு முதலில் நினைவுக்கு வருவது சொத்து தகராறு, வாரிசு பிரச்சினை, பணம் தொடர்பான வழக்குகள் போன்றவையே.

ஆனால் அன்று நீதிமன்ற அறை எண் 7-ல் நடந்தது முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒன்று.

அந்த நீதிமன்றம் மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பியிருந்தது. நடைபாதைகளிலும் மக்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

“இன்று என்ன வழக்கு?”

“மூன்று சகோதரர்கள் சண்டையாம்.”

உடனே ஒருவர் சிரித்துக்கொண்டே,

“ஆஹா… இன்னொரு சொத்து தகராறாகத்தான் இருக்கும்!”

என்றார்.

ஆனால் நீதிமன்றக் கதவு திறந்ததும் அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் உறைந்துவிட்டனர்.

அங்கு குற்றவாளிகள் இல்லை.
வியாபார எதிரிகள் இல்லை.
சொத்து பத்திரங்களும் இல்லை.

அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவர்கள் 70 வயதான ராம்ஸ்வரூப் மிஸ்ராவும் அவரது மனைவி சரளா தேவியும்.

இருவரின் கண்களிலும் கண்ணீர்.

நீதிபதியின் முன் நின்றிருந்தவர்கள் அவர்களின் மூன்று மகன்கள் — வினய், தீபக், மோகித்.

நீதிபதி கோப்பைத் திறந்து பார்த்துவிட்டு கேட்டார்:

“சரி… உங்களுக்குள் இருக்கும் பிரச்சினை என்ன?”

மூத்த மகன் வினய் கைகளை கூப்பியபடி சொன்னார்:

“மாண்புமிகு நீதிபதியே, என் அப்பா அம்மா என்னுடன் வாழ வேண்டும் என்பதுதான் என் விருப்பம்.”

உடனே இரண்டாவது மகன் தீபக் இடைமறித்தார்:

“இல்லை ஐயா. அண்ணன் பல வருடங்களாக அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டார். இப்போது அவர்களை கவனிப்பது என் முறை.”

அப்போது இளைய மகன் மோகித் முன்னே வந்து,

“இருவரும் சொல்வது சரியல்ல. நான் வீட்டின் இளையவன். என் பெற்றோருக்கு நான் செலுத்த வேண்டிய நன்றிக்கடனைச் செலுத்த எனக்கு வாய்ப்பு கொடுங்கள்.”

என்றார்.

நீதிமன்றமே சில நொடிகள் மௌனமானது.

சொத்துக்காக சகோதரர்கள் சண்டையிடுவதை எல்லோரும் பார்த்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் 
பெற்றோரை யார் அதிகமாக பார்த்துக்கொள்வது என்பதற்காக சகோதரர்கள் நீதிமன்றம் வந்ததை யாரும் பார்த்ததில்லை.

நீதிபதி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்:

“மூவருக்கும் ஒரே விருப்பம்தானே? அப்படியிருக்க நீதிமன்றத்திற்கு ஏன் வந்தீர்கள்?”

ராம்ஸ்வரூப் மெல்ல சிரித்தார். அந்த சிரிப்பிற்குள் ஒரு வலி இருந்தது.

“அதுதான் எங்களுடைய பிரச்சினை, ஐயா.”

சிறிது நேரம் கழித்து அவர் தொடர்ந்தார்:

“எங்கள் மகன்களைப் படிக்க வைக்க எங்களுடைய விவசாய நிலத்தை விற்றோம். அவர்களுக்கு பள்ளி சீருடை வாங்கிக் கொடுக்க நாங்கள் பழைய ஆடைகளை அணிந்தோம்.

எங்களுடைய கடைசி காலத்தில் ஒரு மகனுடன் மட்டும் இருந்தால் போதும் என்று நினைத்தோம். மற்ற இருவரும் தங்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கையை அமைதியாக நடத்தட்டும் என்று விரும்பினோம்.

ஆனால்…”

அவரது குரல் நடுங்கியது.

“எங்களை விட்டுக்கொடுக்க மூவருமே தயாராக இல்லை.”

நீதிபதி வினயை நோக்கிக் கேட்டார்:

“நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறீர்கள்?”

வினயின் கண்கள் கலங்கின.

“நான் சிறுவனாக இருந்தபோது போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டேன். அப்போது என் அப்பா என்னை தினமும் ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம் தூக்கிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்கு நடந்துசெல்வார்.

அன்று அவர் என்னைச் சுமக்கவில்லை என்றால் இன்று நான் இங்கே நின்றிருக்க முடியாது.

இப்போது அவரால் சரியாக நடக்க முடியவில்லை.

அன்று என்னை அவர் சுமந்தார்.
இன்று அவரை நான் எப்படி விட்டுவிட முடியும்?”

நீதிமன்றத்தில் பலரின் கண்கள் கலங்கின.

பின்னர் நீதிபதி தீபக்கை நோக்கினார்.

தீபக் தனது கையில் இருந்த பழைய கைக்குட்டையை மெதுவாக விரித்தார்.

“இது என் அம்மாவுடையது.

எனக்கு பொறியியல் கல்லூரியில் சேர பணம் இல்லாதபோது, என் அம்மா யாருக்கும் தெரியாமல் தனது திருமண வளையல்களை விற்றார்.

ஆனால் எனக்கு குற்ற உணர்வு வரக்கூடாது என்பதற்காக,

‘என் வளையல்கள் திருடுபோய்விட்டன’

என்று என்னிடம் சொன்னார்.”

சிறிது நேரம் தலைகுனிந்து நின்ற தீபக் கேட்டார்:

“என் வெற்றிக்கு என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது,
அதை உருவாக்கிய என் அம்மாவுக்கு என் வீட்டில் இடமே இல்லையென்றால்?”

இப்போது நீதிமன்றத்தில் இருந்த வழக்கறிஞர்கள்கூட கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டனர்.

இறுதியாக நீதிபதி மோகித்தைப் பார்த்தார்.

அவரால் சில நொடிகள் பேசவே முடியவில்லை.

பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்:

“எனக்கு ஒரு விபத்து ஏற்பட்டபோது உடனடியாக ரத்தம் தேவைப்பட்டது.

அப்பாவின் உடல்நிலை அப்போது நல்லதாக இல்லை. ரத்தம் கொடுக்க வேண்டாம் என்று மருத்துவர்கள் அவரிடம் கூறினார்கள்.

ஆனால் அப்பா சொன்னார்:

‘என் மகன் உயிரோடு சுவாசித்துக்கொண்டிருந்தால் போதும்.
எனக்கு ஏற்படும் பலவீனம் பெரிய விஷயமல்ல.’

என் உயிரைக் காப்பாற்ற தனது உடல்நிலையையே பொருட்படுத்தாத அந்த அப்பாவை இன்று வேறு ஒருவரின் பொறுப்பில் நான் எப்படி விட்டுவிட முடியும்?”

மோகித்தின் குரல் உடைந்தது.

நீதிபதி சரளா தேவியைப் பார்த்து கேட்டார்:

“அம்மா… நீங்கள் எந்த மகனுடன் வாழ விரும்புகிறீர்கள்?”

கண்ணீருக்குள் புன்னகைத்த அந்தத் தாய் சொன்னார்:

“என் இதயத்தின் மூன்று துண்டுகளில்
ஒரு துண்டை மட்டும் நான் எப்படி தேர்ந்தெடுப்பது?”

நீதிமன்றம் முழுவதும் மீண்டும் அமைதியானது.

சிறிது நேரம் யோசித்த நீதிபதி பேசத் தொடங்கினார்:

“இன்று இந்த நீதிமன்றம் சட்டத்தின் அடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்கப் போவதில்லை.

இன்று இந்த நீதிமன்றம் அன்பை கௌரவிக்கப் போகிறது.”

பின்னர் மூன்று மகன்களையும் பார்த்து கேட்டார்:

“உங்கள் பெற்றோரை முதியோர் இல்லத்திற்கு அனுப்ப உத்தரவிட்டால்?”

ஒரே நொடியில் மூன்று மகன்களும் ஒரே குரலில் சொன்னார்கள்:

“ஒருபோதும் இல்லை!”

நீதிபதி புன்னகைத்தார்.

“எந்த மகனுக்கு பெற்றோரை வைத்துக்கொள்ளும் உரிமை அதிகம் என்பதை இந்த நீதிமன்றம் தீர்மானிக்க மறுக்கிறது.

அதற்குப் பதிலாக ஒரு விஷயத்தை மட்டும் பதிவு செய்கிறேன்:

இன்றும் இந்த உலகத்தில்,
பெற்றோரின் சொத்திற்காக அல்ல,
பெற்றோருக்கு சேவை செய்யும் வாய்ப்பிற்காக
சண்டையிடும் பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள்.”

பின்னர் அவர் ஒரு அழகான நிபந்தனையை முன்வைத்தார்:

“உங்கள் பெற்றோர் எங்கு வாழ விரும்புகிறார்களோ அங்கு வாழட்டும்.

ஆனால் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் மூன்று மகன்களும், மூன்று மருமகள்களும், பேரக்குழந்தைகளும் ஒரே வீட்டில் ஒன்று கூடி உணவு உண்ண வேண்டும்.

இது நீதிமன்ற உத்தரவு அல்ல.

இது உங்கள் குடும்பத்தின் புதிய பாரம்பரியமாக இருக்கட்டும்.”

நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே செய்தியாளர்கள் சகோதரர்களைச் சூழ்ந்தனர்.

“இந்த விஷயத்தை வீட்டிலேயே தீர்த்திருக்கலாமே. ஏன் நீதிமன்றம் வந்தீர்கள்?”

வினய் புன்னகைத்தார்:

“ஒரே ஒரு காரணத்திற்காகத்தான் வந்தோம்.”

தீபக் தொடர்ந்தார்:

“உலகம் ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்…”

மோகித் அந்த வாக்கியத்தை முடித்தார்:

“பெற்றோர்கள் ஒருபோதும் பாரம் அல்ல.
ஒரு வீட்டிற்கு கிடைக்கும் மிகப் பெரிய ஆசீர்வாதம் அவர்கள்தான்.”

அடுத்த நாள் பத்திரிகைகளில் ஒரு அபூர்வமான தலைப்பு வெளிவந்தது:

“முதல் முறையாக மூன்று மகன்கள் நீதிமன்றம் சென்றார்கள் — சொத்தைப் பிரித்துக்கொள்ள அல்ல; பெற்றோரைப் பராமரிக்கும் பாக்கியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள!”

இந்தக் கதையைப் படித்த பிறகு இன்னொரு அற்புதமும் நடந்ததாக கூறப்படுகிறது.

சில முதியோர் இல்லங்களில் இருந்த பெற்றோர்களை அவர்களுடைய பிள்ளைகள் மீண்டும் வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.

அது எந்த நீதிமன்ற உத்தரவாலும் நடந்ததல்ல.

ஒரு கதை மறந்துபோன சில இதயங்களை விழித்தெழச் செய்ததால் நடந்தது.

⸻🙏🙏

❤️ இந்தக் கதையின் அழகான செய்தி

பெற்றோர்கள் நமக்கு விட்டுச் செல்லும் மிகப் பெரிய வாரிசுச் சொத்து
நிலமோ, வீடோ, பணமோ அல்ல… அன்பு.

ஒரு பிள்ளையின் மிகப் பெரிய வெற்றி
பெரிய வீடு கட்டுவதில் இல்லை.

அந்த வீட்டில் தன் பெற்றோருக்கு
எப்போதும் ஒரு இடம் இருப்பதை உறுதி செய்வதில்தான் உள்ளது.

🙏 நாம் சிறுவர்களாக இருந்தபோது நம்மைத் தூக்கிச் சென்ற கைகளை,
அவர்கள் முதுமையில் நடுங்கும்போது நாம் பிடித்துக்கொள்வோம்.

பெற்றோர்களை நேசிப்போம்.
அவர்களுடன் நேரம் செலவிடுவோம்.
அவர்கள் இருக்கும்போதே அவர்களின் அருமையை உணர்வோம்.
:ஓம்சாய்ராம்:
நல்லதே  நடக்கும் ❤️ 

🙏🌹நன்றி இணையம்            🌹🙏

🌷 🌷🌷 🌷 🌷 🌷🌷 🌷