நேரம் இருந்தது... ஆனால் நேரமில்லை...............

 

பன்னிரண்டு மணி நேர பயணம் இப்போது நான்கு மணி நேரமாக சுருங்கிவிட்டது, 

 

ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

பன்னிரண்டு பேர் கொண்ட குடும்பம் இப்போது வெறும் இருவர், 

 

ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

முன்பு நான்கு வாரங்கள் எடுத்த செய்தி, இப்போது நான்கு வினாடிகளில், 

 

ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

தூரத்திலுள்ள ஒருவரின் முகத்தைப் பார்க்க முன்பு வருடங்கள் ஆயின, 

 

இப்போது வினாடிகளில் தெரிகிறது – ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

 

வீட்டில் சுற்றிச் செல்ல எடுத்த நேரமும் முயற்சியும்,

இப்போது லிஃப்ட்டில் வினாடிகளில் முடிகிறது,

ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

 

வங்கி வரிசையில் மணிக்கணக்கில் நின்ற மனிதன், 

 

இப்போது மொபைலில் வினாடிகளில் பணப் பரிமாற்றம் செய்கிறான், 

 

ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

முன்பு வாரங்கள் எடுத்த மருத்துவ பரிசோதனைகள்,

 

இப்போது சில மணி நேரங்களில் நடக்கிறது,

ஆனாலும் மனிதன் சொல்கிறான் – நேரமில்லை.

ஆக்டிவாவில் செல்லும்போது, ஒரு கை கைப்பிடியில், இன்னொரு கை போனில் –

ஏனென்றால் நின்று பேச அவனுக்கு நேரமில்லை.

 

கார் ஓட்டும்போது, ஒரு கை ஸ்டீயரிங்கில், இன்னொரு கை வாட்ஸ்அப்பில் –

ஏனென்றால் அவனுக்கு நேரமில்லை.

 

ட்ராஃபிக் ஜாம் ஆனால், புதிய வழி உருவாக்க லேன் மாறுகிறான் 

 

ஏனென்றால் அவனுக்கு நேரமில்லை.

 

நண்பர்கள் மத்தியில், அவன் விரல்கள் போனில் பிஸியாக இருக்கும், 

 

ஏனென்றால் எங்கோ செல்ல வேண்டும் – நேரமில்லை.

 

தனியாக இருக்கும்போது அவன் நிம்மதியாக இருக்கிறான், 

 

ஆனால் மற்றவர்கள் இருக்கும்போது அமைதியின்றி இருக்கிறான் – 

 

ஏனென்றால் அவனுக்கு நேரமில்லை.

புத்தகம் படிக்க நேரமில்லை,

 

பெற்றோரை அழைக்க நேரமில்லை,

 

நண்பனைச் சந்திக்க நேரமில்லை,

 

இயற்கையை ரசிக்க நேரமில்லை

 

ஆனால் –

 

ஐபிஎல்-க்கு நேரம் இருக்கிறது,

நெட்ஃபிளிக்ஸுக்கு நேரம் இருக்கிறது,

அர்த்தமற்ற ரீல்ஸுக்கு நேரம் இருக்கிறது,

அரசியல் விவாதத்திற்கு நேரம் இருக்கிறது –

ஆனால் தனக்கு நேரமில்லை...

 

உலகம் எளிமையாகிவிட்டது, வேகமாகிவிட்டது,

தொழில்நுட்பம் நெருங்கிவிட்டது, தூரங்கள் மறைந்துவிட்டன,

 

வசதிகள் பெருகிவிட்டன, வாய்ப்புகள் வளர்ந்துவிட்டன..

 

ஆனாலும் மனிதன் நேரமில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே தன்னிடமிருந்து விலகிச் சென்றான்.

 

அமைதியாக உட்கார,

தன்னோடு பேச,

தன்னைப் புரிந்துகொள்ள,

அல்லது சில நிமிடங்கள் மனமார சிரிக்க

நேரமில்லை என்கிறான்.

 

பின்னர் ஒரு நாள், நேரமே நழுவிப் போகிறது. 

 

அந்த இறுதி நொடியில் அவன் உணர்கிறான்.

 

நேரம் இருந்தது... ஆனால் நேரமில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே வாழ்வதை மறந்துவிட்டேன்.

 

  

Thanks to FB Copy Aro Selvaa Ride