மகேந்திர சிங் தோனி — ஒரு வீரன் அல்ல, ஒரு தலைமுறையின் கனவை நனவாக்கிய கேப்டன்! 
2004-ல் இந்திய அணிக்குள் ஒரு சாதாரண விக்கெட் கீப்பராக வந்த அந்த இளைஞன்…
ஒருநாள் இந்திய கிரிக்கெட்டின் வரலாற்றையே மாற்றப் போகிறான் என்று அப்போது யாருக்குத் தெரியும்?
உலகத்துக்கே தெரியாத ஒரு வீரன்.
இந்திய ரசிகர்களுக்குக்கூட புதுமுகம்.
ஆனால் பேட் கையில் வந்தவுடன்…
“இவன் யாருய்யா?”
என்று உலகமே திரும்பிப் பார்க்க வைத்தான்!
2005-ல் பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக 148 ரன்கள்.
அதன்பிறகு இலங்கைக்கு எதிராக…
183 ரன்கள்!
அந்த நாளிலிருந்து தோனி என்ற பெயர் கிரிக்கெட் உலகத்தின் காதுகளில் விழ ஆரம்பித்தது.
விக்கெட் கீப்பர் என்றால் கையுறை போட்டுக்கொண்டு பின்னால் நிற்பவர் என்ற எண்ணத்தை உடைத்தவன்.
“விக்கெட் கீப்பரும் போட்டியை வெல்ல வைக்க முடியும்!”
என்று நிரூபித்தவன்.
பிறகு 2007…
இளம் இந்திய அணியின் கேப்டன்.
முதல் T20 உலகக்கோப்பை.
பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான இறுதிப்போட்டி.
கடைசி ஓவரில் ஜோகிந்தர் சர்மாவிடம் பந்தைக் கொடுத்த அந்த துணிச்சல்…
மிஸ்பா உல் ஹக் அடித்த பந்து…
ஸ்ரீசாந்தின் கைகளில் கேட்ச்…
இந்தியா முதல் T20 உலகக்கோப்பையை வென்றது!
அன்று தோனி ஒரு கோப்பையை மட்டும் தூக்கவில்லை.
இந்திய கிரிக்கெட்டின் எதிர்காலத்தையே தூக்கிப் பிடித்தார்.
ஆனால்…
அதற்குப் பிறகு வந்த 2011…
அது தோனியின் வாழ்க்கையிலும் சரி…
இந்திய கிரிக்கெட் வரலாற்றிலும் சரி…
ஒரு சாதாரண வருடம் அல்ல.
---
2011 — 28 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த ஒரு தேசத்தின் கனவு!1983.
கபில்தேவ் தலைமையில் இந்தியா உலகக்கோப்பையை வென்றது.
அந்தக் கோப்பையை பார்த்த தலைமுறை வயதாகிவிட்டது.
அந்த வெற்றியின் கதையை கேட்டுக் கேட்டே வளர்ந்த ஒரு புதிய தலைமுறை உருவாகிவிட்டது.
28 ஆண்டுகள்.
ஒரு கிரிக்கெட் ரசிகனுக்கு 28 ஆண்டுகள் என்பது எவ்வளவு பெரிய காத்திருப்பு தெரியுமா?
உலகக்கோப்பை வந்தாலே…
“இந்த முறை இந்தியா வெல்லுமா?”
என்ற கேள்வி.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அந்தக் கனவு ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் உடைந்து போய்விடும்.
2011-ல் இந்தியாவுக்கு ஒரு கூடுதல் ஆசை இருந்தது.
சச்சின் டெண்டுல்கர்.
உலகின் மிகப்பெரிய பேட்ஸ்மேன்களில் ஒருவர்.
ஆனால் அவருடைய கிரிக்கெட் வாழ்க்கையில் ஒருநாள் உலகக்கோப்பை மட்டும் கைக்கு வரவில்லை.
அதனால் இந்திய ரசிகர்களின் மனதில் இன்னொரு பிரார்த்தனை:
“இந்த முறை சச்சினுக்காகவாவது உலகக்கோப்பையை வெல்ல வேண்டும்!”
அந்த உலகக்கோப்பையில் இந்தியா தொடங்கியது.
வங்கதேசத்தை வீழ்த்தியது.
இங்கிலாந்துடன் பரபரப்பான போட்டி.
தென்னாப்பிரிக்காவிடம் தோல்வி.
மேற்கிந்தியத் தீவுகளை வீழ்த்தியது.
பிறகு…
காலிறுதி.
எதிரில் ஆஸ்திரேலியா.
மூன்று முறை தொடர்ந்து உலகக்கோப்பையை வென்றிருந்த அணி.
அவர்களை வீழ்த்தாமல் இந்தியாவால் முன்னேற முடியாது.
அழுத்தம் அதிகம்.
ஆனால் இந்தியா அசரவில்லை.
ஆஸ்திரேலியா வீழ்ந்தது!
இந்தியா அரையிறுதிக்கு வந்தது.
---
அரையிறுதி — இந்தியா vs பாகிஸ்தான்!இது உலகக்கோப்பையின் இன்னொரு பெரிய போர்.
இந்தியா–பாகிஸ்தான்.
உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான கண்கள்.
ஒவ்வொரு பந்துக்கும் பதற்றம்.
ஒவ்வொரு ரன்னுக்கும் கத்தல்.
இந்தியா போராடியது.
பாகிஸ்தானும் போராடியது.
ஆனால் இறுதியில்…
இந்தியா வென்றது!
பாகிஸ்தான் வெளியே.
இந்தியா உலகக்கோப்பை இறுதிப்போட்டிக்கு!
அப்போது இந்திய ரசிகர்களின் மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம்:
“இன்னும் ஒரே ஒரு போட்டிதான்…”
28 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த கனவு…
இப்போது கைநீட்டும் தூரத்தில்!
ஆனால் அந்தக் கடைசி தடையாக நின்றது…
இலங்கை!---
ஏப்ரல் 2, 2011 — அந்த இரவு இந்தியா தூங்கவில்லை!மும்பை வான்கடே மைதானம்.
உலகக்கோப்பை இறுதிப்போட்டி.
இலங்கை முதலில் பேட்டிங்.
மகேலா ஜெயவர்தனே சதம்.
இலங்கை 274 ரன்கள் எடுத்தது.
இந்தியாவுக்கு இலக்கு…
275!
அந்த காலத்தில் அது சாதாரண இலக்கு இல்லை.
அதுவும் உலகக்கோப்பை இறுதிப்போட்டி.
இந்தியா பேட்டிங் தொடங்கியது.
நாடு முழுவதும் தொலைக்காட்சிகளுக்கு முன்னால் மக்கள்.
தேநீர் கடைகள்.
வீடுகள்.
கடைகள்.
சாலைகள்.
எங்கும் ஒரே பேச்சு:
“இந்தியா ஜெயிக்கணும்!”
முதல் பந்து…
முதல் ஓவர்…
அப்படியே சில நிமிடங்களிலேயே…
சேவாக் OUT!
இந்திய ரசிகர்களின் இதயம் ஒரு நொடி நின்றது.
“பரவாயில்லை… சச்சின் இருக்காரு!”
என்று எல்லோரும் நம்பினார்கள்.
ஆனால்…
சச்சின் OUT!
அந்த நொடி…
இந்தியா முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான அமைதி.
டிவி முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் அப்படியே உறைந்து போனார்கள்.
சிலர் தலையில் கை வைத்தார்கள்.
சிலர் டிவியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
“இவ்வளவு தூரம் வந்து மீண்டும் இங்கேயே கனவு போய்விடுமா?”
என்ற பயம்.
சச்சினின் முகத்தில் இருந்த ஏமாற்றம்…
ரசிகர்களின் முகத்தில் இருந்த வேதனை…
அந்த இரவு இந்தியாவே உணர்ந்தது.
ஆனால் போட்டி முடியவில்லை.
கம்பீர் இருந்தார்.
அவருடன் விராட் கோலி.
இருவரும் சேர்ந்து இந்தியாவின் இன்னிங்ஸை மீண்டும் கட்டினார்கள்.
கோலி அவுட் ஆனார்.
அப்போது பலர் எதிர்பார்த்தது…
யுவராஜ் சிங் வருவார்!
ஆனால்…
டிரெஸ்ஸிங் ரூமிலிருந்து வந்தவர்…
கேப்டன் மகேந்திர சிங் தோனி!
அந்த முடிவு கூட அப்போது ஒரு கேள்விதான்.
“யுவராஜ் இருக்கும் போது தோனி ஏன்?”
ஆனால் அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை தோனி தனது பேட்டால் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.
கம்பீருடன் இணைந்தார்.
ஒவ்வொரு ரன்னாக எடுத்தார்.
அவசரப்படவில்லை.
பதற்றப்படவில்லை.
அந்த முகத்தில் அதே அமைதி.
அந்த பேட்டில் அதே நம்பிக்கை.
இலங்கை பந்துவீச்சாளர்கள் அழுத்தம் கொடுத்தார்கள்.
ஆனால் தோனி உடையவில்லை.
கம்பீர் மறுபுறம் போராடிக்கொண்டிருந்தார்.
இருவரும் சேர்ந்து இந்தியாவை வெற்றியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்கள்.
பின்னர்…
கம்பீர் 97 ரன்களில் OUT!
ஒரு சதம்…
மூன்று ரன்களில் நழுவியது.
ஆனால் அந்த 97…
இந்தியாவின் வரலாற்றில் சதத்தை விட பெரிய இன்னிங்ஸாகவே மாறிவிட்டது.
இப்போது களத்தில்…
தோனி மற்றும் யுவராஜ்.
இலக்கு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த சில ரன்கள்தான் மிக நீளமான ரன்களாகத் தோன்றின.
ஒவ்வொரு பந்தும் பதற்றம்.
ஒவ்வொரு ரன்னும் கொண்டாட்டம்.
வான்கடே மைதானம் முழுவதும் எதிர்பார்ப்பு.
இந்தியா வெற்றிக்கு அருகில்…
மிக அருகில்…
---
அந்த ஒரு பந்து…இலங்கையின் நுவான் குலசேகரா பந்தை கையில் எடுத்தார்.
இந்தியாவுக்கு இன்னும் சில ரன்கள் மட்டுமே.
தோனி ஸ்ட்ரைக்கில்.
பந்து வீசப்பட்டது.
தோனி முன்னே வந்தார்.
பேட் சுழன்றது.
பந்து வானத்தை நோக்கிப் பறந்தது!
அந்த ஒரு நொடி…
நேரமே நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.
பந்து…
எல்லையைத் தாண்டியது!
சிக்ஸர்!
இந்தியா உலகக்கோப்பையை வென்றது!
28 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு!
அந்த நொடி…
ஒரு கிரிக்கெட் போட்டியின் முடிவு மட்டும் அல்ல.
1983 முதல் காத்திருந்த ஒரு தேசத்தின் கனவு நனவான நொடி!
அந்த சிக்ஸர் வெறும் 6 ரன்கள் அல்ல.
அது…
28 ஆண்டுகளின் காத்திருப்புக்கு 6 ரன்கள்!
சச்சினின் உலகக்கோப்பை கனவுக்கு 6 ரன்கள்!
கோடிக்கணக்கான இந்திய ரசிகர்களின் பிரார்த்தனைக்கு 6 ரன்கள்!
ஒரு தலைமுறையின் ஏக்கத்திற்கு 6 ரன்கள்!
இந்திய கிரிக்கெட் வரலாற்றில் அழியாத ஒரு பக்கத்திற்கு 6 ரன்கள்!
அந்த பந்து எல்லையைத் தாண்டியவுடன்…
இந்தியா வெடித்தது!
வீடுகளில் கத்தல்கள்.
தெருக்களில் பட்டாசுகள்.
கார்களின் ஹாரன்கள்.
கொடி ஏந்திய மக்கள்.
தெரியாதவர்கள் கூட ஒருவரையொருவர் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டார்கள்.
சிலர் சிரித்தார்கள்.
சிலர் அழுதார்கள்.
சிலர் நம்ப முடியாமல் டிவியைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றார்கள்.
“இந்தியா உலகக்கோப்பையை வென்றுவிட்டது!”
என்ற செய்தி அந்த இரவில் ஒரு செய்தியாக இல்லை.
ஒவ்வொரு இந்தியனின் வீட்டிலும் நடந்த ஒரு கொண்டாட்டமாக இருந்தது!
---
அந்த இரவில் தோனி ஒரு கேப்டன் மட்டும் இல்லை!அந்த சிக்ஸரை அடித்தவுடன் தோனி தனது வழக்கமான அமைதியிலிருந்து வெடித்தார்.
அந்த முகத்தில் வெற்றியின் பெருமை.
அந்த கண்களில் நிம்மதி.
அந்த உடலில் பல வருடங்களின் உழைப்பு.
சக வீரர்கள் அவரை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள்.
யுவராஜ் ஓடி வந்து கட்டிப்பிடித்தார்.
சச்சினை வீரர்கள் தோளில் தூக்கிச் சென்றார்கள்.
அதன்பிறகு…
இந்திய வீரர்கள் தோனியை தூக்கினார்கள்!
அந்தக் காட்சி…
இன்றும் பார்த்தால் மெய்சிலிர்க்க வைக்கும்.
அவர்கள் ஒரு கேப்டனை மட்டும் தூக்கவில்லை.
28 ஆண்டுகளாக இந்தியா சுமந்த கனவை வெற்றியாக மாற்றிய மனிதனைத் தூக்கினார்கள்!
ஒரு பக்கம் சச்சின்.
ஒரு பக்கம் யுவராஜ்.
மறுபக்கம் ஒட்டுமொத்த இந்திய அணி.
மைதானத்தில் இந்தியக் கொடி.
வான்கடே முழுவதும் “இந்தியா… இந்தியா…” என்ற முழக்கம்.
அந்த இரவில் மும்பை தூங்கவில்லை.
இந்தியா தூங்கவில்லை.
அந்த இரவு வெறும் உலகக்கோப்பை வென்ற இரவு அல்ல.
ஒரு தேசம் தனது கனவை மீண்டும் கண்டுபிடித்த இரவு!
---
அந்த சிக்ஸரை எப்படி மறக்க முடியும்?
இன்றும் அந்த வீடியோவை பார்க்கும்போது…
பந்து மேலே செல்கிறது.
தோனி பேட்டை உயர்த்துகிறார்.
மைதானம் வெடிக்கிறது.
அதற்குப் பிறகு இந்திய வீரர்கள் ஓடுகிறார்கள்.
அந்தக் காட்சி மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாலும்…
மெய்சிலிர்ப்பு மட்டும் குறையவில்லை.
ஏனென்றால் அது ஒரு சிக்ஸர் அல்ல.
28 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த ஒரு தலைமுறையின் பதில்!
---
பின்னர் 2013…
தோனி அங்கேயும் நிற்கவில்லை.
சாம்பியன்ஸ் டிராபி.
இங்கிலாந்துக்கு எதிரான இறுதிப்போட்டி.
மீண்டும் அழுத்தம்.
மீண்டும் தோனியின் கேப்டன்ஷிப்.
இந்தியா வென்றது.
இதன் மூலம்…
T20 உலகக்கோப்பை, ஒருநாள் உலகக்கோப்பை, சாம்பியன்ஸ் டிராபி — மூன்றையும் வென்ற ஒரே கேப்டன் என்ற வரலாற்றை தோனி படைத்தார்.
---
கடைசியாக ஒன்று…
தோனி அடித்த ரன்களை இன்று கணக்குப் போட்டுப் பார்க்கலாம்.
அவருடைய புள்ளிவிவரங்களைப் பார்க்கலாம்.
சிக்ஸர்களை எண்ணலாம்.
கேட்ச்களை எண்ணலாம்.
ஸ்டம்பிங்களை எண்ணலாம்.
கோப்பைகளை எண்ணலாம்.
ஆனால்…
அவர் கொடுத்த உணர்வுகளை எப்படி எண்ணுவது?
2004-ல் அடித்த முதல் ரன்னிலிருந்து…
2005-ல் பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான 148 வரை…
இலங்கைக்கு எதிரான 183 வரை…
2007 உலகக்கோப்பை முதல்…
2011-ல் அந்த மறக்க முடியாத சிக்ஸர் வரை…
2013 சாம்பியன்ஸ் டிராபி வரை…
அவர் அடித்த ஒவ்வொரு ரன்னும் ஒரு எண்ணாக இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் இந்திய ரசிகர்களின் மனதில்…
ஒவ்வொரு ரன்னும் ஒரு நினைவு.
ஒவ்வொரு பவுண்டரியும் ஒரு மகிழ்ச்சி.
ஒவ்வொரு சிக்ஸரும் ஒரு வரலாறு.
கடைசியில்…
2004-ல் “இவன் யார்?” என்று உலகம் கேட்டது.
2007-ல் “இவன் கேப்டனா?” என்று பார்த்தது.
2011-ல்…
“இந்தியா வெல்லுமா?” என்று கோடிக்கணக்கான மக்கள் பிரார்த்தித்தார்கள்.
அந்த இரவில் தோனி சிக்ஸர் அடித்தார்.
இந்தியா வென்றது.
28 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த கனவு நனவானது.
அதற்குப் பிறகு உலகம் கேட்டது…
“தோனி மாதிரி இன்னொரு வீரர் வருவாரா?”
வீரர்கள் வரலாம்.
பேட்ஸ்மேன்கள் வரலாம்.
விக்கெட் கீப்பர்கள் வரலாம்.
கேப்டன்கள் வரலாம்.
ஆனால்…
2004-ல் வந்த அந்த தோனி…
2007-ல் உலகக்கோப்பையை தூக்கிய அந்த தோனி…
2011-ல் 28 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த இந்தியாவின் கனவை ஒரு சிக்ஸரில் நனவாக்கிய அந்த தோனி…
அந்த மாதிரி ஒரு தோனி மீண்டும் வருவாரா?
அதுதான் இந்திய கிரிக்கெட்டின் மிகப்பெரிய கேள்வி.
**மகேந்திர சிங் தோனி — ஒரு பெயர் அல்ல… ஒரு தலைமுறையின் நினைவு.
ஒரு வீரர் அல்ல… இந்திய கிரிக்கெட்டின் ஒரு சகாப்தம்! 
**
**
