உள்ளத்திலே கோவில் கட்டிய மகா யோகி....

 

சிவனை அடைய வேண்டுமென்றால், சிவனுக்கு கோவில் கட்ட வேண்டுமென்றால் பொன்னும், பொருளும் தேவையில்லை. தூய்மையான அன்பும், பக்தியும் இருந்தாலே போதும் என்று உலகிற்கு உணர்த்தியவர் தான் தனது பக்தியால் உள்ளத்திலே கோவில் கட்டிய மகா யோகி பூசலார் நாயனார்.

 இவரது வரலாறு பக்தியின் உச்சத்தை விவரிப்பதாகும்.

​1. பிறப்பு மற்றும் இளமை:
சென்னைக்கு அருகில் இருக்கும் அழகிய திருநின்றவூர் என்னும் ஊரில் ஒரு அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தார் பூசலார். இவர் சிறு வயது முதலே சிவபெருமான் மீது அளவற்ற பக்தி கொண்டவர்.

​2. கோயில் கட்டும் ஆசை:
சிவபெருமானுக்கு ஒரு அழகான கற்கோயில் கட்ட வேண்டும் என்பது பூசலாரின் நீண்ட கால ஆசையாக இருந்தது. ஆனால், அவரிடம் அதற்கான வசதியோ அல்லது பணமோ இல்லை. செல்வந்தர்களிடம் உதவி கேட்டும் அவருக்குப் பலன் கிடைக்கவில்லை.

​3. மனக்கோயில் (மனதிற்குள் கோயில்):
பணம் இல்லையென்றால் என்ன? என் பக்தியால் சிவனுக்கு கோயில் கட்டுவேன் என்று முடிவு செய்தார். தன் மனதையே கருவறையாக்கி, மனதிற்குள்ளேயே கோயில் கட்டும் பணியைத் தொடங்கினார்.

​ஆகம விதிகளின்படி ஒவ்வொரு கல்லாக மனக்கண்ணால் செதுக்கினார்.
​அஸ்திவாரம் இடுவது முதல், கோபுரம் கட்டுவது வரை அனைத்துப் பணிகளையும் தியானத்திலேயே ஒவ்வொன்றாகச் செய்து முடித்தார்.
​கோயிலுக்குக் குடமுழுக்கு (கும்பாபிஷேகம்) செய்ய ஒரு தேதியையும் குறித்துக்கொண்டார்.

​4. காஞ்சி மன்னனின் சிவபக்தி:
அதே காலகட்டத்தில், காஞ்சியை ஆண்ட ராஜசிம்ம பல்லவன் என்னும் அரசன், மிகப்பிரம்மாண்டமான கயிலாயநாதர் கோயிலை (Kanchi Kailasanathar Temple) கட்டி முடித்திருந்தான். அவனும் தனது கோயிலுக்குக் குடமுழுக்கு செய்ய அதே தேதியைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

​5. சிவபெருமானின் திருவிளையாடல்:
குடமுழுக்கிற்கு முந்தைய நாள் இரவு, சிவபெருமான் அரசனின் கனவில் தோன்றினார். அவர் மன்னனிடம், "நாளை திருநின்றவூரில் பூசலார் கட்டிய கோயிலுக்கு நான் செல்ல வேண்டியுள்ளது. எனவே உன் கோயில் குடமுழுக்கை வேறொரு தேதிக்கு மாற்றிக்கொள்" என்று கூறினார்.
​மன்னன் திடுக்கிட்டு விழித்தான். "தன்னை விடப் பெரிய கோயிலை திருநின்றவூரில் யார் கட்டியது?" என்று வியந்து, உடனே தனது படைகளுடன் திருநின்றவூர் சென்றான்.

​6. மன்னனின் வியப்பு:
திருநின்றவூர் வந்த மன்னன், ஊர் மக்களிடம் பூசலார் கட்டிய கோயில் எங்கே என்று கேட்டான். ஆனால் அங்கிருந்தவர்களுக்கு அப்படி ஒரு கோயில் இருப்பதே தெரியவில்லை. இறுதியாக ஒரு ஏரிக்கரையின் ஓரத்தில் கண் மூடி அமர்ந்திருந்த பூசலாரைக் கண்டுபிடித்து அவரிடம் கேட்டபோது, பூசலார் கண்கலங்கி,

"அரசே! நான் என் மனதிற்குள்ளே தான் அந்தக் கோயிலைக் கட்டினேன்" என்று உண்மையைச் சொன்னார்.

​பூசலாரின் ஆழ்ந்த பக்தியைக் கண்டு மன்னன் மெய்சிலிர்த்துப் போனான். மனக்கோயிலை நேரில் காண முடியாது என்றாலும், இறைவனே இறங்கி வரும் அளவுக்குப் பெரிய கோயில் அது என்பதை உணர்ந்து பூசலாரை வணங்கினான்.
​
​அன்பே சிவம்: இறைவன் எதிர்பார்ப்பது பொருளுதவியோ, தங்கமோ அல்ல; உண்மையான அன்பை மட்டுமே.

​நாயன்மார் அந்தஸ்து: பூசலார் நாயனார் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவராகப் போற்றப்படுகிறார்.

​திருக்கோயில்: இன்றும் திருநின்றவூரில் பூசலார் நாயனாருக்காகவும், அவர் மனதிற்குள் கட்டிய கோயிலை நினைவுகூரும் வகையிலும் இருதயாலீஸ்வரர் கோயில் அமைந்துள்ளது.
​பக்தியின் வலிமைக்கு பூசலாரின் இந்த வரலாறு ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது.

சிவ சிவ
 

❤️💕💜💖💖❤️💜💖💕 

🙏🌹 நன்றி இணையம்            🌹🙏

🌷 🌷🌷 🌷 🌷 🌷🌷 🌷

 

🕉🔱ஸ்ரீ சரபேஸ்வரர்🔥

 

-இறைவனின் வேக வடிவம் இது

திரு உருவச் சிறப்புகள் 
​சிவனடியார்கள் போற்றும் மகா சக்தி வாய்ந்த வடிவம் சரபேஸ்வரர்.

இவர் ஆகாச பைரவர் என்று அழைக்கப் படுகின்றார். 

நரசிம்மரின் சினம் தணிக்க சிவன் எடுத்த அவதாரமே இது.

​திருமேனி அமைப்பு:
​பறவை + விலங்கு + மனிதன். 

சரபேஸ்வரர் மனித உடல், சிங்கம் போன்ற தலை, மற்றும் இரண்டு இறக்கைகளுடன் கூடிய பிரம்மாண்ட வடிவம் கொண்டவர்.
​எட்டு கால்கள்: 

இவர் எட்டு கால்களை உடையவர் (அஷ்டபாதர்).

​இறக்கைகளில் இரண்டு சக்தி கள் இருக்கின்றார்கள்: 

இவரது ஒரு இறக்கையில் பிரத்யங்கிரா தேவியும், 

மற்றொரு இறக்கையில் சூலினி துர்க்கையும் வாசம் செய்கின்றனர்.

​கைகளில் ஆயுதங்கள்: நான்கு கரங்களில் மான், மழு, சர்ப்பம் (பாம்பு) மற்றும் தீப்பிழம்பு ஆகியவற்றை ஏந்தியிருப்பார்.

​நரசிம்மரை அடக்குதல்: தனது நகங்களால் நரசிம்மரை பற்றிப் பிடித்து, அவரது உக்கிரத்தைத் தணித்து அமைதிப்படுத்திய கோலம் இது.

​முக்கியத்துவம்:

​துன்பம் நீக்குபவர்: தீராத நோய்கள், ஏவல், பில்லி சூனியம் மற்றும் எதிரிகள் தொல்லை யிலிருந்து காக்கும் கடவுளாகக் கருதப்படுகிறார்.

​சிறப்புத் தலம்: 

கும்பகோணம் அருகே உள்ள திருபுவனம் மற்றும் தாராசுரம் ஐராவதேஸ்வரர் கோயில் சரபேஸ்வரர் வழிபாட்டிற்கு மிக முக்கியமானவை.

​வழிபாட்டு நேரம்: 

ஞாயிற்றுக்கிழமை ராகு கால வேளையில் சரபேஸ்வரரை வழிபடுவது மிகவும் விசேஷம். 


ஷம்போ🙏


திருச்சிற்றம்பலம்🙏 

 

❤️💕💜💖💖❤️💜💖💕 

🙏🌹 நன்றி இணையம்            🌹🙏

🌷 🌷🌷 🌷 🌷 🌷🌷 🌷

 

சிரிப்போடு கண்ணீர் வரும்!! உலகிலுள்ள அத்துனை வசதிகளும்

 

#படித்தது!

[1990 ம் ஆண்டிற்கு முன்பு பிறந்தவர்கள் கட்டாயம் படிக்கவேண்டியவை சிரிப்போடு கண்ணீர் வரும்!!]

 ஆசிரியரின் மீது மரியாதையும் பயமும் இருந்ததே தவிர ஒரு நாளும் ஆசிரியரை தரக்குறைவாகவோ, இழிவாகவோ ஒரு மாணவனும் நினைத்ததில்லை…

 பள்ளி முடித்து வீட்டுக்கு வந்ததுமே, பையை தூக்கி போட்டுவிட்டு தெருவில் கும்பலாக விளையாடினோம்…

 வெள்ளிக்கிழமையன்று, குறைந்தபட்சம் 10பேராவது ஒன்றாக அமர்ந்து இரவு ஒளியும் ஒலியும் பார்த்தோம்…

 அம்மாக்களுக்கு அன்று சீரியல் என்றாலே என்னவென்று பொருள் தெரியாமல், வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து நம் விளையாடுவதை வேடிக்கை பார்த்தனர்…

 ஊர வைத்த அரிசியை ஆட்டுக்கல்லில் போட்டு அம்மா இட்லிக்கு மாவை அரைத்தார்…

 அதிகபட்ச அப்பாக்களுக்கு சிகரெட் மற்றும் குடிப்பழக்கம் இல்லாமல் இருந்தது…

 ஞாயிற்றுகிழமை மதியம், தூர்தர்ஷன் மாநில மொழி திரைப்படத்தில் தமிழ் படம் வராதா என ஏங்கி இருக்கிறோம்…

 ஞாயிறு மாலை டிவியில் திரைப்படம் பார்ப்பதால் தெருவில் ஈ காக்கைகள் கூட பார்க்க முடியாத சூழ்நிலை இருந்தது…

 ஞாயிறு பார்த்த படத்தை பற்றிய விவாதம் திங்களன்று பள்ளி நண்பர்களிடத்தில் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது…

 உறவினர்கள் வீட்டிற்கு வந்தால் அவர்களுக்காக வாங்கிய குளிர்பானத்தில் நமக்கும் கொஞ்சம் தருவார்கள் என காத்து கொண்டிருந்தோம்…

 சாமிக்கொடை, தீபாவளி என பண்டிகை காலங்களில் புதுத்துணி எடுக்க குடும்பத்துன் ஒன்றாக சேர்ந்து போனோம்… அம்மா அப்பா வாங்கி கொடுத்த துணியை மட்டுமே அணிந்து அழகு பார்த்தோம்…

 பண்டிகை காலம் வந்தால் வாழ்த்து அட்டை (க்ரிட்டிங் கார்டு) வாங்க கடைகளில் அலை மோதினோம்…

 10வது மற்றும் 12வது ரிசல்ட் பார்க்க தினத்தந்தி வாசலில் தவம் கிடந்தோம்…

 நம் அக்காவும் தங்கையும் குதிரை வால் சடை போட்டு வீதிகளில் வலம் வந்தனர்…

 பணக்கார வீட்டு இளம் பெண்கள் BSA SLR சைக்கிள் வைத்திருந்தார்கள்…

 10ல் குறைந்தபட்ச 8 வீட்டில் உள்ள குழந்தைகளிடம் உண்டியல் பழக்கம் இருந்தது…

 போன கரண்ட் திரும்ப வந்ததும் கை தட்டி ஆரவாரப்படுத்தினோம்…

 வருடத்திற்கு ஒருமுறை குடும்பத்துடன் சினிமாவுக்கு போவதே பெரிய விஷயமாக இருந்தது…

 வீட்டில் யாருக்காவது திருமணம் நடந்தால், கிடைக்காத எதோ ஒரு அபூர்வ பொருள் கிடைத்தது போல் மிகுந்த மகிழ்ச்சிடன் காணப்பட்டோம்…

 வயசுப் பெண்களில், 10ல் 8 பேர்களின் தார்மீக ஆடை தாவணியாக இருந்தது…

 10ல் 8 ஆண்களிடத்தில் வேஷ்டி கட்டும் பழக்கம் இருந்தது…

 பள்ளி விடுமுறை காலத்தை வெளியூரில் உள்ள தாத்தா, மாமா, சித்தப்பா, பெரியப்பா வீட்டிற்கு சென்று விழா போல கொண்டாடினோம்…

 கிணற்றில் குளிக்கும் பழக்கம் இருந்தது… பலருக்கு நீச்சல் தெரிந்திருந்தது… அடிக்கடி காய்ச்சல், தலைவலி வந்தது கிடையாது…

 பலசரக்கு கடைகளுக்கு போகும்போது மஞ்சள் பைகளையே உபயோகித்தோம்…

 தரையில்தான் அதிகபட்சம் உறங்கினோம்… பாயை தவிர வேறொன்றை கண்டதில்லை…

 12 மணி நேரம் உழைத்தாலும் உடலில் வியர்வை நாற்றம் வந்தது கிடையாது…

 இவை அனைத்தையும் விட அப்பா அம்மா சொல்படி கேட்டு அனைவரும் நடந்தோம்…

 உலகிலுள்ள அத்துனை வசதிகளும் அருகிலேயே இருந்தால் கூட, இன்று இவற்றில் ஒன்று கூட சாத்தியமில்லை… பழைய பொக்கிஷங்கள் ஒன்று கூட கிடைக்கப் போவதில்லை… அன்றைய வாழ்நாள்தான் சொர்க்கம்… 

 

❤️💕💜💖💖❤️💜💖💕 

🙏🌹 நன்றி இணையம்            🌹🙏

🌷 🌷🌷 🌷 🌷 🌷🌷 🌷

 

 

எங்களுக்கும் ஒரு காலம் இருந்தது...

 

 

 

ஒரு காலம் இருந்தது...”

சைக்கிளிலோ பேருந்திலோ கொண்டுபோய் விடுவது என்ற வழக்கம் இல்லாததால், நாங்கள் நாங்களாகவே பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. எங்களைப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு, அங்கே என்ன நல்லது கெட்டது நடக்குமோ என்று எங்கள் பெற்றோர் ஒருபோதும் கவலைப்பட்டதில்லை...

அவர்கள் எதற்கும் பயந்ததும் இல்லை,

🤪 பாஸ் அல்லது ஃபெயில் — அவ்வளவுதான் எங்களுக்குத் தெரியும். சதவிகிதங்களைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை...

😛 டியூஷனுக்குப் போவதாக ஒப்புக்கொள்வது அவமானமாக இருந்தது, ஏனென்றால் எங்களை முட்டாள்கள் என்று நினைத்துவிடுவார்கள்...

🤣🤣🤣

புத்தகங்களில் அரச இலைகளையோ, படிப்பு இலைகளையோ, மயில் இறகுகளையோ வைத்தால் புத்திசாலியாகிவிடுவோம் என்று நம்பினோம்...

☺️☺️ துணிப் பைகளில்... தோள்பைகளில்... பிறகு அலுமினியப் பெட்டிகளில்...

எங்கள் புத்தகங்களையும் நோட்டுகளையும் நேர்த்தியாக அடுக்கி வைப்பதில் நாங்கள் வல்லவர்கள்...

😁 ஒவ்வொரு ஆண்டும், புதிய வகுப்பு தொடங்குவதற்கு முன்பு, எங்கள் புத்தகங்களுக்கும் நோட்டுகளுக்கும் பழுப்பு நிறத் தாள் போட்டு அட்டை போடுவோம் — அது ஒரு வருடாந்திர கொண்டாட்டம் அல்லது திருவிழாவிற்குச் சற்றும் குறைவானதல்ல...

🤗 ஆண்டு இறுதியில், எங்கள் புத்தகங்களை விற்றுவிட்டு, அடுத்த ஆண்டுக்கு பழைய புத்தகங்களை வாங்குவோம் — ஒருபோதும் வெட்கப்பட்டதில்லை...

ஏனென்றால், அந்த நாட்களில் புத்தகங்களோ பாடத்திட்டமோ ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாறவில்லை...

🤪 எங்கள் பெற்றோருக்கு எங்கள் படிப்பு ஒரு சுமையாக ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை...

😞 ஒரு நண்பனை சைக்கிளின் முன்பக்க கம்பியில் உட்கார வைத்து, இன்னொருவனைப் பின் கேரியரில் உட்கார வைத்து தெருக்களில் சுற்றுவது — அதுதான் எங்கள் அன்றாட வழக்கம்...

இப்படி நாங்கள் எல்லையில்லாமல் சுற்றியிருக்க வேண்டும்...

🥸😎 கால் கட்டைவிரல்களைப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்பதோ, காதுகள் சிவக்கும் வரை திருகப்படுவதோ எங்கள் சுயமரியாதையை ஒருபோதும் புண்படுத்தவில்லை... ஏனென்றால், உண்மையாகச் சொல்லப்போனால், சுயமரியாதை என்றால் என்னவென்றே எங்களுக்குத் தெரியாது...

🧐😝 வீட்டிலோ பள்ளியிலோ திட்டு வாங்குவது வாழ்க்கையின் ஒரு சாதாரண பகுதியாக இருந்தது. 😜 எங்கு வேண்டுமானாலும், வெறும் கால்களில், மரப்பலகைகளையும் எந்த வகையான பந்தையும் வைத்து கிரிக்கெட் விளையாடிய அந்த ஆனந்தம் எங்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒன்று...

😁 நாங்கள் ஒருபோதும் பாக்கெட் பணம் கேட்டதில்லை, எங்கள் அப்பாவும் கொடுத்ததில்லை...

அதனால் எங்கள் தேவைகள் மிகச் சிறியதாகவே இருந்தன — வருடத்திற்கு சில முறை காரமான மிக்சர்களும் அல்லது ஒரு வெல்லப்பாகு -கல்கோனா மிட்டாயோ சாப்பிடுவது ஒரு பெரிய விருந்தாகத் தோன்றும்... அதில் நாங்கள் உண்மையாகவே மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம்...

😲 கூட்டுக் குடும்பங்களாக இருந்ததால், சிறிய தேவைகள் பொதுவாக வீட்டில் உள்ள யாராவது ஒருவரால் பூர்த்தி செய்யப்படும்...

🥱 தீபாவளியின் போது, பட்டாசு சரங்களை உடைத்து, ஒவ்வொரு பட்டாசாகக் கொளுத்துவது ஒருபோதும் வெட்கமாகத் தோன்றியதில்லை...

😁 'ஐ லவ் யூ' என்று எப்படிச் சொல்வது என்றே எங்களுக்குத் தெரியாததால், எங்கள் பெற்றோரிடம் நாங்கள் அவர்களை எவ்வளவு நேசிக்கிறோம் என்பதை எங்களால் ஒருபோதும் சொல்ல முடிந்ததில்லை...

😌 இன்று, உலகின் எண்ணற்ற அதிர்ச்சிகளையும் ஏளனங்களையும் சந்தித்த பிறகு...

😀நாங்கள் போராடும் உலகின் ஒரு பகுதிதான்... சிலர் தாங்கள் விரும்பியதைப் பெற்றார்கள், சிலர் பெறவில்லை — யாருக்குத் தெரியும்...

😀 பள்ளி பெஞ்சுகளில் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் அமர்ந்து, அரைக்கால் சட்டையுடன் பள்ளிக்கு வெளியே இருந்த சிறிய மிட்டாய்க் கடையில் நண்பர்களிடமிருந்து தின்பண்டங்களைப் பெற்ற அந்த அன்பை நாங்கள் இன்றும் நினைவில் வைத்திருக்கிறோம்...

அந்த நண்பர்கள் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்கள்...

😇 இப்போது நாங்கள் உலகில் எங்கு இருந்தாலும், உண்மை என்னவென்றால், நாங்கள் நிஜ உலகில் வளர்ந்தோம், யதார்த்தத்தை உண்மையாகவே எதிர்கொண்டோம்...

🙃 துணிகளில் சுருக்கம் இல்லாமல் பார்த்துக்கொள்வதும், உறவுகளில் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிப்பதும் ஒருபோதும் எங்கள் வழக்கம் அல்ல...

காலை மற்றும் இரவு உணவைத் தவிர, செய்தித்தாள்களில் சுற்றப்பட்ட ரொட்டிகளை எங்கள் டிஃபன் பாக்ஸில் எடுத்துச் சென்ற அந்த மகிழ்ச்சி இன்றைய குழந்தைகளுக்குப் புரியாது...

😀 நாங்கள் எங்கள் விதியை குறை கூறவில்லை — நாங்கள் என்ன வாழ்க்கை வாழ்கிறோமோ, அதை மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறோம், இந்த மனப்பான்மை எங்களைத் தொடர்ந்து முன்னேற உதவுகிறது... நாங்கள் வாழ்ந்த எளிமையான வாழ்க்கையை இன்றைய வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடவே முடியாது...

😌 நாங்கள் நல்லவர்களா கெட்டவர்களா என்று எங்களுக்குத் தெரியாது... ஆனால் எங்களுக்கும் ஒரு காலம் இருந்தது...

🙏🏻☺😊

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் — இதை முழுமையாகப் படிப்பவர்கள் அனைவருக்கும், தங்கள் கடந்த காலத்தின் பல அழகான தருணங்கள் நிச்சயமாக நினைவுக்கு வரும்...🙏 - 

 

❤️💕💜💖💖❤️💜💖💕 

🙏🌹 நன்றி இணையம்            🌹🙏

🌷 🌷🌷 🌷 🌷 🌷🌷 🌷